Alós bouwt een persona op uit vele fragmenten van haar favoriete internationale cinema en weeft met hen haar eigen persoonlijke identiteit, herinnering en geschiedenis: uit het verleden (kindertijd), het heden (volwassen leven), en de toekomst; alles herinnerd, opnieuw verbeeld en gereconstrueerd.

Het simpele uitgangspunt van dit unieke, vrouwelijke zelfportret—een zoektocht naar iemands zelf door middel van gezichten, dialogen en filmbeelden—wordt een complexe verkenning van identiteit en de constructie. Dit werk is een betoverende, empathische caleidoscoop van filmische toe-eigening.