Een koppel zweeft over Keulen in de oorlog. Een vader strikt in de regen de veters van zijn dochter. Ondertussen dansen tienermeisjes buiten een café en marcheert een verslagen leger naar een krijgsgevangenkamp. Levens uit het verleden en het heden proberen betekenis te vinden in de wereld.

De Zweedse regisseur Roy Andersson won de Zilveren Leeuw voor Beste Regisseur in Venetië voor zijn scherpe kijk op de absurditeit en kwetsbaarheid van de menselijke ervaring. Achter scènes van melancholie en wreedheid schuilen glinsters van hoop en medeleven: een subliem elixer voor onze desillusie.