Washington’daki Hoh Yağmur Ormanı: Bir mekan. Bir çocuk. Bir gün. Tek bir çekim. Yalnızca bir tanecik film makarası.

“Sonsuza dek dev kayalar arasında kaybolmuş bir çakıl taşı mı olacağım?” Valérie Massadian, Washington’un yemyeşil Hoh Yağmur Ormanı’nda kamerasını döndürüp dururken benliğini ve dünyayı arayan bir ocuğunun peşine düşmüştü. İki yıl sonra bu kısa filminde (şiirinde), küçük Nana’ya geri dönüyor.