In 1990 betraden George Lucas en Steven Spielberg het podium van de 62e Academy Awards® om ‘een van de ware visionairs die ooit in ons medium hebben gekend’ een ere-Oscar® te overhandigen. De keuze van de presentatoren was symbolisch: twee grootheden van New Hollywood die het gezicht van de Amerikaanse film hadden veranderd, brachten hulde aan de man die de internationale cinema had getransformeerd met een mix van oosterse en westerse invloeden. Akira Kurosawa bracht in zijn eentje de Japanse cinema naar het wereldtoneel. Voor de vertoning van Rashomon (1950) op het filmfestival van Venetië in 1951 werd nog geen enkele Japanse film op grote schaal in het Westen gedistribueerd. De studiobazen in eigen land bekritiseerden de plannen van het festival, omdat ze van mening waren dat een regisseur als Kenji Mizoguchi of Yasujirô Ozu de unieke kwaliteiten van de Japanse film beter tot hun recht zouden laten komen. Maar het was Kurosawa’s scherpe gevoel voor westerse kunst dat zijn nationale cinema in de schijnwerpers zette toen Rashomon de Gouden Leeuw won.
Het is geen wonder dat Spielberg en Lucas, commerciële meesters van het high concept, zulke bewonderaars waren van Kurosawa’s gedurfde maar toegankelijke manier van verhalen vertellen. Zijn films putten uit een rijke mix van culturele invloeden. Hij liet zich inspireren door Shakespeare, de Amerikaanse western, Gorky, Dostojevski en zelfs Ed McBain. Westerse filmmakers hoefden op hun beurt nauwelijks iets aan te passen aan Kurosawa’s werken om hem eer te bewijzen. Yojimbo (1961), dat in alles behalve de titel een western was, werd A Fistful of Dollars (1964), terwijl het aangrijpende humanisme van Ikiru(1952) zo’n 70 jaar later weinig aanpassing nodig had om Living (2022) te worden. Onlangs werd zijn noir-achtige misdaadfilm High and Low (1963) naar het hedendaagse New York gekatapulteerd voor Spike Lee’s Highest 2 Lowest (2025). Het westerse publiek werd niet per se aangetrokken door Kurosawa’s indringende kijk op het hedendaagse Japanse samenleving. In de jaren na het succes van Rashomon hadden ze daarvoor namelijk Ozu en Mizoguchi. Wat Kurosawa bracht, was een universele cinema van actie, beweging en morele dilemma’s, die niets aan kracht verloor in de vertaling, en zijn krachtige regie was zeer invloedrijk. Zoals George Lucas het verwoordde tijdens de Oscar®-ceremonie in 1990: “Iemand vroeg Kurosawa ooit of zijn films een gemeenschappelijk thema hadden. Zijn antwoord was dat ze een gemeenschappelijke vraag stelden: waarom kunnen mensen niet gelukkiger samenleven?”

In 1990 betraden George Lucas en Steven Spielberg het podium van de 62e Academy Awards® om &#8216;een van de ware visionairs die ooit in ons medium hebben gekend&#8217; een ere-Oscar® te overhandigen. De keuze van de presentatoren was symbolisch: twee grootheden van New Hollywood die het gezicht van de Amerikaanse film hadden veranderd, brachten hulde aan de man die de internationale cinema had getransformeerd met een mix van oosterse en westerse invloeden. Akira Kurosawa bracht in zijn eentje de Japanse cinema naar het wereldtoneel. Voor de vertoning van Rashomon (1950) op het filmfestival van Venetië in 1951 werd nog geen enkele Japanse film op grote schaal in het Westen gedistribueerd. De studiobazen in eigen land bekritiseerden de plannen van het festival, omdat ze van mening waren dat een regisseur als Kenji Mizoguchi of Yasujirô Ozu de unieke kwaliteiten van de Japanse film beter tot hun recht zouden laten komen. Maar het was Kurosawa&#8217;s scherpe gevoel voor westerse kunst dat zijn nationale cinema in de schijnwerpers zette toen Rashomon de Gouden Leeuw won.
Het is geen wonder dat Spielberg en Lucas, commerciële meesters van het high concept, zulke bewonderaars waren van Kurosawa&#8217;s gedurfde maar toegankelijke manier van verhalen vertellen. Zijn films putten uit een rijke mix van culturele invloeden. Hij liet zich inspireren door Shakespeare, de Amerikaanse western, Gorky, Dostojevski en zelfs Ed McBain. Westerse filmmakers hoefden op hun beurt nauwelijks iets aan te passen aan Kurosawa&#8217;s werken om hem eer te bewijzen. Yojimbo (1961), dat in alles behalve de titel een western was, werd A Fistful of Dollars (1964), terwijl het aangrijpende humanisme van Ikiru(1952) zo&#8217;n 70 jaar later weinig aanpassing nodig had om Living (2022) te worden. Onlangs werd zijn noir-achtige misdaadfilm High and Low (1963) naar het hedendaagse New York gekatapulteerd voor Spike Lee&#8217;s Highest 2 Lowest (2025). Het westerse publiek werd niet per se aangetrokken door Kurosawa&#8217;s indringende kijk op het hedendaagse Japanse samenleving. In de jaren na het succes van Rashomon hadden ze daarvoor namelijk Ozu en Mizoguchi. Wat Kurosawa bracht, was een universele cinema van actie, beweging en morele dilemma&#8217;s, die niets aan kracht verloor in de vertaling, en zijn krachtige regie was zeer invloedrijk. Zoals George Lucas het verwoordde tijdens de Oscar®-ceremonie in 1990: &#8220;Iemand vroeg Kurosawa ooit of zijn films een gemeenschappelijk thema hadden. Zijn antwoord was dat ze een gemeenschappelijke vraag stelden: waarom kunnen mensen niet gelukkiger samenleven?&#8221;

Cruel Truths and Gentle Lies: Vier films van Akira Kurosawa

CRUEL TRUTHS AND GENTLE LIES: VIER FILMS VAN AKIRA KUROSAWA

Akira Kurosawa is een grootmeester van de 20e-eeuwse cinema en luidde het gouden tijdperk van de Japanse film op het wereldtoneel in. Deze films zijn doordrenkt met een unieke mix van culturele invloeden en transformeren de internationale filmwereld door oosterse en westerse invloeden te combineren.

Akira Kurosawa is een grootmeester van de 20e-eeuwse cinema en luidde het gouden tijdperk van de Japanse film op het wereldtoneel in. Deze films zijn doordrenkt met een unieke mix van culturele invloeden en transformeren de internationale filmwereld door oosterse en westerse invloeden te combineren.