Elke nacht in Parijs gebruiken honderden mannen en vrouwen anoniem de telefoonlijnen die dateren uit de Duitse bezetting. Deze mensen mogen niet meer met elkaar praten, niet meer van elkaar houden. Maar deze “schipbreukelingen” willen niets liever dan liefhebben en ontsnappen aan de eenzaamheid.

Marguerite Duras ondermijnt en herdenkt de filmvorm met haar vurige liefdesbrief. Terwijl één film wordt gedraaid, speelt een andere zich tegelijkertijd af: de 2 stemmen van Duras en Benoît Jacquot resoneren in hun eenzaamheid, met beelden van een camera die door de lege straten van Parijs dwaalt.