Mario Bellatín bestaat: hij is een eenarmige Mexicaanse schrijver met ongewone vitaliteit. Zelfs wanneer hijzelf zegt in Winter-house dat hij al dood is en zelfs wanneer hij autobiografische teksten schrijft waarin zijn eigen naam verloren gaat. Hij wordt vervangen door een heteroniem van hemzelf.

De Argentijnse regisseur Gonzalo Castro legt de schoonheid van het alledaagse leven vast in dit experimentele portret van een eenarmige Mexicaanse schrijver (en grappenmaker!) Mario Bellatín. Net als Bellatín’s fictie schept de film een dunne lijn tussen “waarheid” en “fictie”—is dit soms een grap?