“Televizyondaki hiçbir imge bize kim olduğumuzu söyleyemez. Kendi hikayemizi, kendi videolarımızla anlatacağız.”
Les Insoumuses’ Maso and Miso Go Boating (1976)
1968’in hemen ertesinde, tüm Fransa’yı bir hoşnutsuzluk dalgası sarmışken, güçlü bir feminist hareket ortaya çıktı. 1971’de, tarihe geçecek olan “343 Kişilik Manifesto”, kürtaj hakkını savunan kadınlar tarafından imzalandı. O dönemde kürtaj yasadışıydı ve bu manifesto bir sivil itaatsizlik niteliği taşıyordu. İmzacılar arasında, Fransız oyuncu Delphine Seyrig de vardı. Carole Roussopoulos ile Seyrig, işte böylesi bir politik atmosferde, Roussopoulos’un düzenlediği bir video atölyesinde bir araya geldiler. Roussopoulos, o dönemde herkes tarafından tanınan bir yıldız olan Seyrig’in etrafındakilerde bıraktığı etkiyi şöyle anlatıyor “tüm kadınlar ondan çekiniyordu”. Seyrig, perdede bir arzu nesnesi olarak resmedilmekten usanmıştı ve kadın sinemacılarla beraber çalışarak, kendi imgeleri yaratmak istiyordu. Taşınabilir el kameralarının hızla gelişmesiyle, Seyrig ve Roussopoulos, Ioana Wieder ile birlikte “Les Insoumuses” isimli bir kolektif kurdular. Bu video kolektifinin adı, Fransızcada “İtaatsiz Periler” anlamına geliyordu. Bu ismin taşıdığı muhalif duygu ve oyunbazlık, bu topluluğun çalışmalarında yaydığı radikal neşenin bir yansıması. Doğrudan sosyal meseleleri merkezine alan filmler üreten kolektif, anaakım medyayı ve kapitalist, cinsiyetçi bir toplumda kadının temsilini sorguladılar. Bir yandan da eşcinsellerin ve seks işçilerinin hakları ve kürtajın yasallaşması için mücadele ettiler.
Kolektifin imza attığı filmlerde, ele alınan temalar kadar, mecranın kendisi de düzen yıkıcı, özgürleştirici, radikal potansiyelleriyle karşımıza çıkıyor. Hafif kameraların verdiği imkanlarla, Carole Roussopoulos, sokaklardaki eylemleri, uçlarla yaşayan karakterleri ya da röportaj yaptığı insanları yenilikçi bir şekilde kadraja almayı başardı. Geleneksel medyanın bu insanları temsil etme şeklini kırarken, biçim olarak da yenin peşinde koştu. Bu şekilde 150’den fazla videoya imza atan Roussopoulos, feminist hareketin bir arşivini tutmayı başardı. Aktivizmin, tüm neşesi ve muhalif duruşuyla nasıl görselleştirileceğine dair, yıllarca önemini kaybetmeyecek bir miras bıraktı.

&#8220;Televizyondaki hiçbir imge bize kim olduğumuzu söyleyemez. Kendi hikayemizi, kendi videolarımızla anlatacağız.&#8221; 
Les Insoumuses&#8217; Maso and Miso Go Boating (1976)
1968&#8217;in hemen ertesinde, tüm Fransa&#8217;yı bir hoşnutsuzluk dalgası sarmışken, güçlü bir feminist hareket ortaya çıktı. 1971&#8217;de, tarihe geçecek olan &#8220;343 Kişilik Manifesto&#8221;, kürtaj hakkını savunan kadınlar tarafından imzalandı. O dönemde kürtaj yasadışıydı ve bu manifesto bir sivil itaatsizlik niteliği taşıyordu. İmzacılar arasında, Fransız oyuncu Delphine Seyrig de vardı. Carole Roussopoulos ile Seyrig, işte böylesi bir politik atmosferde, Roussopoulos&#8217;un düzenlediği bir video atölyesinde bir araya geldiler. Roussopoulos, o dönemde herkes tarafından tanınan bir yıldız olan Seyrig&#8217;in etrafındakilerde bıraktığı etkiyi şöyle anlatıyor &#8220;tüm kadınlar ondan çekiniyordu&#8221;. Seyrig, perdede bir arzu nesnesi olarak resmedilmekten usanmıştı ve kadın sinemacılarla beraber çalışarak, kendi imgeleri yaratmak istiyordu. Taşınabilir el kameralarının hızla gelişmesiyle, Seyrig ve Roussopoulos, Ioana Wieder ile birlikte &#8220;Les Insoumuses&#8221; isimli bir kolektif kurdular. Bu video kolektifinin adı, Fransızcada &#8220;İtaatsiz Periler&#8221; anlamına geliyordu. Bu ismin taşıdığı muhalif duygu ve oyunbazlık, bu topluluğun çalışmalarında yaydığı radikal neşenin bir yansıması. Doğrudan sosyal meseleleri merkezine alan filmler üreten kolektif, anaakım medyayı ve kapitalist, cinsiyetçi bir toplumda kadının temsilini sorguladılar. Bir yandan da eşcinsellerin ve seks işçilerinin hakları ve kürtajın yasallaşması için mücadele ettiler.
Kolektifin imza attığı filmlerde, ele alınan temalar kadar, mecranın kendisi de düzen yıkıcı, özgürleştirici, radikal potansiyelleriyle karşımıza çıkıyor. Hafif kameraların verdiği imkanlarla, Carole Roussopoulos, sokaklardaki eylemleri, uçlarla yaşayan karakterleri ya da röportaj yaptığı insanları yenilikçi bir şekilde kadraja almayı başardı. Geleneksel medyanın bu insanları temsil etme şeklini kırarken, biçim olarak da yenin peşinde koştu. Bu şekilde 150&#8217;den fazla videoya imza atan Roussopoulos, feminist hareketin bir arşivini tutmayı başardı. Aktivizmin, tüm neşesi ve muhalif duruşuyla nasıl görselleştirileceğine dair, yıllarca önemini kaybetmeyecek bir miras bıraktı.

Seks Hakikatleri ve Video Kasetler: Fransız Feminist Aktivizmi

SEKS HAKİKATLERİ VE VİDEO KASETLER: FRANSIZ FEMİNİST AKTİVİZMİ

“Les Insoumuses” isimli kolektifin imza attığı videolar, feminist hareketin bir arşivini tutmayı başardı. Aktivizmin, tüm neşesi vee muhalif duruşuyla nasıl görselleştirileceğine dair, yıllarca önemini kaybetmeyecek bir miras bıraktı.

&#8220;Les Insoumuses&#8221; isimli kolektifin imza attığı videolar, feminist hareketin bir arşivini tutmayı başardı. Aktivizmin, tüm neşesi vee muhalif duruşuyla nasıl görselleştirileceğine dair, yıllarca önemini kaybetmeyecek bir miras bıraktı.